تموم شد ، به همون راحتی که شروع شده بود .

نفهمیدم کی شدم داداش و کی شدم بابی.

اونی که ازش میترسیدم کات شد اما کاشکی کات نمیشد اگه نمیشد خیلی چیزا پیش نمیومد.

فرشته رفت و دیو اومد . اما خودش خواست .

قلبش سنگی بود . یه مسافر خونه که همه میومدن و میرفتن . هممون حسرت اونی رو میخوردیم که

روی مبل این قلب نشسته بود. اما ، اما اونو با همون مبل کذایی دی تا خرداد انداختنش بیرون.

دلم واسه مرد مبل نشین سوخت ، کمکش کردم اما خودمم ...

فرار ، شاید راه خوبی باشه اما من جدا شدن تو اوج رو ترجیح میدم . اما مرد مبل نشین فکرشم نمیکرد.

هم ما از شدگانیم و هم اون .

یه روزی برمیگرده شاید نزدیک شایدم دور . تقصیر اون مهری هست که تا حالا ندیده .

اما یه چیزه دیگه

فقط یکی بود که تمنای بدنشو نداشت ، حتی مرد مبل نشین هم داشت اما یکی نداشت.